Ik hoop dat iedereen DaVinci gaat ontdekken en denkt: dáár willen we mee werken.
Wat maakt de DaVinci-magazines en leespakketen zo herkenbaar en waarom werken die vormen zo goed in de klas? Daarover spreken wij deze maand Carlien Bierens. Carlien werkte een aantal jaar aan de vormgeving en opmaak van de magazines, leespakketten en andere materialen. En hoe bijzonder, ze heeft alle magazines bewaard bij elkaar verzameld in een koffertje.
Wanneer ze dat koffertje nu weer opent, valt haar meteen iets op. “Het is zó rijk. Er zit zoveel in. Op het moment dat je ermee bezig bent, zie je dat bijna niet meer,” vertelt ze. “Maar nu ik het na lange tijd weer doorblader, zie ik pas hoeveel er eigenlijk in zit.”
“Bladen maken zit in mijn DNA”
Carlien kwam destijds via een vacature bij DaVinci terecht. “Ik maak al heel lang de vormgeving van bijvoorbeeld magazines, brochures, folders en boekomslagen. Bladen maken zit echt in mijn DNA.” Met die ervaring stapte ze in een bijzonder avontuur: een onderwijsconcept dat in magazinevorm werd vormgegeven. De opdracht voelde als een leeg canvas. “Ik kreeg eigenlijk carte blanche. Ze hadden nog nooit een blad gemaakt, dus ik kreeg veel ruimte om met eigen ideeën en voorstellen te komen.”
Een magazine als lesmateriaal
De magazines voor DaVinci was voor Carlien iets anders dan de eerder gemaakte magazines voor andere werkgevers. “Het is lesmateriaal verpakt in een magazine.” De uitdaging was om het niet alleen mooi te maken, maar ook bruikbaar in de klas. “Je moet er iets van leren en er moet voor ieder kind wat inzitten. Jongens en meisjes moeten het allebei boeiend vinden.” Daarom draaide het niet alleen om vormgeving, maar ook om ritme en afwisseling: “Een mix van verhalen, plaatjes en doe-opdrachten. Dat bladritme is belangrijk.”
DaVinci-DNA: herkenbaar, helder en echt
Als je aan Carlien vraagt wat DaVinci visueel zo herkenbaar maakt, noemt ze vooral de kracht van consequentie. “Het geraamte moet goed staan. En je moet consequent zijn in je pijlers, zodat het herkenbaar blijft.” Onder deze pijlers vallen bijvoorbeeld de foto’s die duidelijk maken wat er bedoeld wordt en die koppeling maken met de werkelijkheid, vaste typografie en eenheid tussen de magazines.
Die herkenbaarheid zit volgens haar niet in één vast kleurpalet, maar vooral in logica en structuur. “Water is bijvoorbeeld wat meer blauw, planten wat meer groen.” Daarnaast vindt ze leesbaarheid essentieel: “Een prettig leesbare letter, groot genoeg. Voldoende alinea’s en witruimte. Je moet een pagina niet helemaal vol willen maken.” Foto’s helpen daarbij enorm: “Daardoor raken kinderen geprikkeld om de tekst ook echt te gaan lezen.”
Out-of-the-box binnen de kaders
Wat Carlien het meest is bijgebleven aan haar tijd bij DaVinci, is de ruimte voor creativiteit. “Je moet altijd proberen iedere productie zo creatief mogelijk te benaderen binnen de kaders. Zo mocht ik bijvoorbeeld ook meedenken over goede koppen bij de teksten.” Eén titel staat haar nog helder bij: bij een tekst over bijen maakte ze de kop ‘Bijpraten’. “Intuïtief goed gedaan,” zegt ze. “Bij DaVinci kon ik helemaal out-of-the-box werken. En dat neem ik nu nog steeds mee.”
Een jubileumwens
Tot slot vragen we Carlien wat ze de methode toewenst voor de komende 25 jaar. “Ik hoop dat iedereen DaVinci gaat ontdekken en denkt: dáár willen we mee werken.”
